من همیشه حرف‌هایم را به تو گفته‌ام، دست‌کم بیش‌ترشان را، غمگین‌ترین‌شان را. در این سال‌های نه چندان دور هیچکس به اندازه تو، من را به بهتر نوشتن تشویق نکرد که این البته در مقایسه با صبر تو بر اندوه‌هایم ناچیز و حقیر است. بدان روزی که در برابر تو هم سکوت کنم، روز سختی خواهد بود.