یکی از وبلاگ‌هایی که آن اوایل وبلاگ‌نویسی می‌خواندم، وقتی ناگهان رفت عنوان وبلاگش را عوض کرد و گذاشت؛ «صاحب این وبلاگ رفت». از شدت اندوه آن‌قدر عصبانی شدم که دوست داشتم یک روزی خودم این‌کار را بکنم. نشد اما. دلم نمی‌آید. می‌بینم که این خانه زنده است. آن‌قدر زنده که صدای‌ام کرده تا بیایم و دو خط بنویسم روی دیوارش، زیر طاق پنجره‌اش، روی سقف بلندش.