جادوگرها را با کلاه بوقی و عصاهای بلند و ریش‌های فلفل‌نمکی‌شان نشناسید. در این زمانه‌ای که باید تن نازک‌آرای خیال را با هزار جور پماد آغشته به روغن رؤیا و روایت تخیّل زنده نگه داشت، جادوگرها حاضر نیستند به جامه‌های گذشته‌شان برگردند. فقط یک نشانه هست که هنوز مخفیانه در جیب‌ها نگه داشته می‌شود و جادوی جادوگران را فاش می‌کند؛ دست‌ها. اگر انگشت‌های کشیده‌ی جادوگران را دیده باشید که چطور می‌توانند برقصند و آوازشان، رودخانه‌ای از کلمه‌های شناور شود، هرگز به ظواهر اعتنا نمی‌کنید. ناگفته نماند که همچنان جادوگران منزوی، خیال‌باف و خلوت‌گزین برای دگرگون کردن واقعیت‌ها مستعدترند.