توی رمان «میرا» دیوار همه‌ی خانه‌ها شیشه‌ای و شفاف است. همه می‌توانند دیگران را توی خانه‌ها و اتاق‌های‌شان ببینند. حریم از بین رفته و کسی محدوده‌ای برای خودش ندارد. راستش وقتی عکس‌ آدم‌ها را توی خانه‌‌های‌شان می‌بینم، و این حجم انبوه از به نمایش گذاشتن را، یاد «میرا» می‌افتم. فرقی نمی‌کند که قانون و حکومت این را بخواهد یا خودمان انجام‌اش بدهیم. پیامدی که دارد یکی‌ است. با این شتابی که در از بین بردن مرزهای‌مان داریم، لازم نیست به یک قرن دیگر، پنجاه سال دیگر، بیست سال و ده سال دیگر فکر کنم. برای همین فردایی که نیامده نگرانم. دنیاهای خیالی و وهم‌انگیز کتاب‌ها هم می‌توانند با کمی تفاوت، واقعی شوند.