کاشی‌ها را خیال من آبی می‌کند

تماشای مرگ که زیبا باشد، می‌گذاری ویرانی اتفاق بیفتد. برای فروید هم باورکردنی نبوده لابد که چطور نوع بشر غریزه‌ی مرگ‌خواهی هم دارد. تاناتوس. برگشتن به دوران پیشاحیات و فکر می‌کنم که مصداق‌هایش زیادند. توی تاکسی نشسته‌ام و گالری‌ام را نگاه می‌کنم. راننده روی فرمان خم شده و دارد لایی می‌کشد. مثل شخصیت‌های سری فیلم‌های سریع و خشن رانندگی می‌کند. دیوانه‌وار از بین ماشین‌ها می‌گذرد. و صدای جواد یساری بین ویراژ دادن‌هایش می‌لرزد. معده‌ام بهم می‌خورد. دلم نمی‌خواهد اسیر تاناتوس راننده تاکسی بشوم. دوست دارم زیبایی مرگ را حتا اگر اندک باشد در جایی غیر از اتوبان تجربه کنم. به جای صدای جواد یساری هم صدای مأنوس محسن نامجو را می‌خواهم. ترانه‌ی «مریم» ترجیحاً.