یکی از ویژگی‌های کاشی‌های آبیِ خانه‌ام، باید این می‌بود که در سکوت، در مهجوری و متروکی، در بی‌همسایگی، در خلاء محض، در پس رفتن به حاشیه، در انجماد نبودِ آدم‌ها، طرح سایه‌وار تخیّل‌ام را به هئیت انسان‌هایی نشان می‌دادند که می‌توانند گفت‌وگو کنند. دقیقاً «گفت» و «گو».